حق

 

همان طور که ذکر شد این وبلاگ اختصاص به نوشته های منثور -

 

من دارد که روی دست هایم باد کرده یا باد می خورند. در پست پایین

 

یک کار به صورت( نثر-شعر) آورده شده که تاریخ تولدش بر می گردد

 

 به 2سال و اندی پیش. برای من  این کار یک لذت یک تجربه و یک

 

جسارت ورزی خاص بود در آن ایام. که در کار های شعری من

 

تأثیر گذار شد.لازم به ذکر است این سبک نوشتاری از هیچ شخص و

 

 هیچ نظریه ای پیروی نمی کند وچنانچه دوستان موردی را مشاهده –

 

نموده اند خوشحال می شوم به حقیر اطلاع داده شود.

 

                         پیشاپیش از لطف همه دوستان قدر دانی می کنم

 

 

 

                                  هو

 

زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده کوچک

 

آنهم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او وجز با او نمی خواهی

 

من گمانم زندگی باید همین باشد    (اخوان ثالث)

 

نگاهم را دزدید                  خندیدم

 

 سلام ،خوبی                       خوبم

 

کنارش نشستم                      خندید

 

دوستت دارم                         ترسید!

 

نیمکت را به هم سپردیم و..

                                                  خدا ..    خندید به هر دویمان

 

این را نوشتم  که اینها را بنویسم .سلام-اینجا رودسر. توی کوچه مان

 

 خانه ایست که یکی ازاتاقهایش سهم من است.

 

حالا بماند که من وضع روحی روانی اش کمی تا قسمتی ابری است.

 

می دانستم که به همین زودی می زدید که یک کمی روان شناسی

 

خوانده و این که اینها را قرار است داستان مشخص کند نه من.

 

 این جمله همه چیزرا لو نمی دهد؟یعنی از همین جا نمی شود قید

 

 بقیه را هم زد ؟البته اینجا فقط من تصمیم گیرنده است !

 

شما فقط می توانی بخندی .

 

دلیل دیگری هم دارد این که بدانی شعر هم می داند یا وانمود می کند

 

 ویک چیز دیگردیوانه نبوغ است ولی هیچ وقت نابغه نبود

 

.بیچاره! 

 

بقیه داستان از اینجا شروع می شود.                  خدا حافظ.

 

 

با ضرب آهنگی پر از تیک های (عصبی فلسفی) نفس می کشید .

 

در گوشه خالی اتاقش برایت شعرهایش را بخواند؟! با صدایی که

 

لرزان می گذراند ثانیه ها را.برایت آوازهای  عاشقانه بخواند؟

 

 در گوشه خالی اطاقش...

 

یک جایی همین اطراف منتظرمی نشیند مثل همیشه ،ثانیه ها با خودش

 

با تو،با اضطرابش و جمله آغاز:(نگفتن چقدر سنگین می کند آدم ها را)

 

و جمله آغاز؛مثل هوای شهر شما! مثل چه رنگ قشنگی دارد این

 

زانتیا.

 

بعد حتی بر نگشتی هجاهایی که در نگاهش می شکست را ببینی.

 

 قافیه هایی که ردیف نمی شد یا دستهایی که حالانقاش شده بودند

 

 روی بوم تنش.

 

همین کافی بود تا بفهمد هیچوقت فریادهایش را نه دیدی ! نه شنیدی!

 

ثانیه ها ،ثانیه ها پیشانی اش بود و دستش که ستون می شد

 

زیر چانه اش .چشمش بود و دیوار روبرویش.         عجب!

 

درست یادم نیست(یک جایی همین اطراف بود). باز هم گمش کردی؟

 

چشم هایی را که مدام سیاهی میرود .چشمهایی که سفید می شوند .

 

مهره هایی که راحت می سوزند . دستهایی که ستون می شوند.

 

 مهره ای که مار می شود .دست هایی که...

 

2-

         اصلاٌ به من چه!

 

درد را دست نکش، اسیرت می کند بی پدر.اولش که پیدایش می کنی ،

 

نازش می کنی ،گوش به حرف ها ،چشم هایت را گره می زنی به

 

ابروانش.صبح که می شود پیدایش نیست "لعنتی نفرینت می کند"...بعد

 

با من که تماس می گیرد چیز هایی در مورد شام می گوید و خوابی که

 

برای من دیده بود.سکوت من عصبا نی اش می کند .

 

 در دلش فحاشی می کند به تمام سرخ و سفید های دنیا.   (  بیچاره!)

           

 

  تنها وارد مترو میشود و تا عصر روز بعد روی صندلی داد می کشد

 

(توی مغزش یا دلش )چه فرقی میکند!پیاده شود که چه بنویسد؟ داد!   

 

تنها وارد دالانهای تاریک راه با همین دست هایی که حالا نقاش شده اند ،

 

تو را خودش را و تمام کسانش رامی کشد        بابا –داد   خدا- داد

 

تو که گوش نمی کنی . اصلاٌ به من چه!

 

جادوگری که شبی چشم هایش راآتش زده بودازلابلای قصه های زندگی

 

صفحه به صفحه نزدیک می شود و من فرار می کند تا دم درخانه.-

 

یکی آنطرف تر یک نفس فریاد می زند:

 

*هی فلانی زندگی شاید،- این قفل لعنتی همیشه خدا گیر می کند.!

 

شاید همین باشد!هاج وواج روی ایوان خانه دراز می کشد .

 

دنیای ارتباطاتش تمام دعوا های 20سال عمرش رابه هم پیوند می زند ،

 

و من که همه اش را چوب خورده بود و شبها توی خواب 

 

فریاد زده بود:

                  یک فریب ساده کوچک.            (  بیچاره!)

 

18 سال بیشتر نداشت که فهمید سالهاست گمش کرده.

 

روزگاری هر چه سعی کرد پست کند اجناس مدرنش را به نشانی

 

انجمن های سری –نشانه ای پیدا نکرد دال بر[ بودن در] –

 

 بعد تصمیم گرفت برود پسا پشت این همه ساختار هایی که

 

 نرد زبان می بازند.           بدون آبلیمو که نمی شود خوردش

 

زبان  1200تومان

 

پاچه 500 تومان              

       

و من که تومان نداشت چقدر دلش زبان می خواست مغزش پاچه!

 

شاید بهتر است کله ها را یک جایی همین اطراف چال کنند.

 

3-

 

بعد از این به من هیچ ربطی ندارد . می ماند تو.

 

همن تویی که هی می خواستی بخندی...

 

حالا بریز این وسط . همه اش را بازی میکند.

 

همه دارایی اش را ...ناداری اش را،

 

آهااای چشمک نزن.خال بازترازمن پیدا نمی کنی دراین اطراف.

 

یا همه اش را می برد یا هیچ .

                               

                          هی با دستت علامت نده، من رو بازی می کند.

 

فقط بریز این وسط هر چه داری در دستت،

                       

                                    تا من نپاشیده این وسط مغزش را.

4

 

-         قیام کنید. داد گاه علنی است

 

-          این مرد متأسف نیست !   رهایش کنید

 

فردا کلماتش خواهند پرید توی حلقش خفه می شود   ۳ بار

                                                                              

                                         ختم داستان